Ode aan de Willem II-straat

Zo’n straat heeft heel wat te vertellen,

kijk maar eens goed, opwaarts, langszij,

verder dan de neus en op kniehoogte,

zie gevels die ogen en beelden die tonen.

De panden laten zich op stand bezien,

in paasbeste tinten de kleuren.

Terwijl kozijnen statig toekijken,

draagt de geschiedenis haar steentjes bij.

Vragen rijzen hoe het al weer was,

en daar doemt het postkantoor op,

naast de sobere synagoge die getuigt

met haar verborgen eerste steen.

Op de hoek schuurt de oorlog nog,

een gevallen ster ligt daar neergeklinkt :

hier herinneren we voor altijd een stem vol liefde en vrees in woorden die zijn hervonden ze zijn om nooit te vergeten

Hoe zinnebeeldig is menig gevel gekleed.

Veel dieren zijn van de partij, roerboze

leeuwen die de wacht houden,

hoe een nijlpaard uit volle borst zingt,

en een varkentje wast de regen.

Zo leeft deze straat ongekend.

Van oudsher vertoont Willem II royaal

zijn kunsten, al dan niet in kapitaal,

te koop, te leen, te kijk , comedie

en cinema , in zang en dans ,

ongehoorde klanken , frivole en

serieuze noten , voor elk wat wils.

Zo barsten de muren van de verhalen,

zo raken verleden en heden elkaar

van het jaar van toen naar de dag

van vandaag en wat morgen brengt.

Deze straat heeft heel wat te vertellen.

Gedicht door Cees van Raak in januari 2009 (MMIX)