Ode aan de Willem II-straat
Zon straat heeft heel wat te vertellen,
kijk maar eens goed, opwaarts, langszij,
verder dan de neus en op kniehoogte,
zie gevels die ogen en beelden die tonen.
De panden laten zich op stand bezien,
in paasbeste tinten de kleuren.
Terwijl kozijnen statig toekijken,
draagt de geschiedenis haar steentjes bij.
Vragen rijzen hoe het al weer was,
en daar doemt het postkantoor op,
naast de sobere synagoge die getuigt
met haar verborgen eerste steen.
Op de hoek schuurt de oorlog nog,
een gevallen ster ligt daar neergeklinkt :
hier herinneren we voor altijd
een stem vol liefde en vrees
in woorden die zijn hervonden
ze zijn om nooit te vergeten
Hoe zinnebeeldig is menig gevel gekleed.
Veel dieren zijn van de partij, roerboze
leeuwen die de wacht houden,
hoe een nijlpaard uit volle borst zingt,
en een varkentje wast de regen.
Zo leeft deze straat ongekend.
Van oudsher vertoont Willem II royaal
zijn kunsten, al dan niet in kapitaal,
te koop, te leen, te kijk , comedie
en cinema , in zang en dans ,
ongehoorde klanken , frivole en
serieuze noten , voor elk wat wils.
Zo barsten de muren van de verhalen,
zo raken verleden en heden elkaar
van het jaar van toen naar de dag
van vandaag en wat morgen brengt.
Deze straat heeft heel wat te vertellen.
Gedicht door Cees van Raak in januari 2009 (MMIX)